هنگامیکه سخت درگیر مشکلی هستیم

و ذهنمان مملو از شک وتردید است

هنگامیکه بدنبال راه حلی می گردیم اما هیچ راهی به نظر مان نمی رسد

همچنان سعی در از بین بردن نگرانی و تشویش خود داریم امابا وجود همه تلاشها هیچ راه چاره ای به نظرمان نمی رسد...

در نهایت خسته و نا امید نگران و افسرده

بدون اینکه پاسخی برای مشکلمان یافته باشیم و در حالیکه هیچ مکان دیگری نظرمان نمی رسد تا به آنجا پناه بریم

با زانوانی لرزان و ناتوان زانو می زنیم تا برای لحظه ای نیایش کنیم

با خدای خود راز و نیاز کنیم و اطمینان داریم که در پس این کار راه حلی خواهیم یافت.

اگر پروردگار سریع و در همان لحظهپاسخمان را ندهدبی شک با خود خواهیم گفت:{او که صدایمان را نمی شنود پس چرا باید به خود زحمت دهیم و دعا کنیم؟}

اما باید بدانیم که خداوند مضطربی را که به اندازه کافی صبور نیست یاری نخواهد داد.

ما باید به وعده الهی ایمان داشته باشیم  وعده ای که نه خیلی زود و نه خیلی دیر است

خداوند چه سریعا به ما پاسخ دهد وچه در بر آورده کردن خواستهایمان اندکی تامل کند

وظیفه ما حفظ ایمان به او و حس حضور او در قلبمان خواهد بود...

پس صبور باش

تنها به او اعتماد کن و بدان

اگر با عشق و ایمان چیزی از او طلب کنی

بی شک به خواسته ات خواهی رسید.

                                                                                                       هلن رایس