همونطور که مهدی عرض کرد قراره که با شروع تابستون (که شده!!) ما فعالتر بشیم!
ما فرض رو بر این میگیریم که تابستون شروع نشده و این ده روز مال بهار بوده (اینو گفتم که دیگه دوستان نخوان به خودشون زحمت بدن و ما رو ببخشن!!)
و تولد وبلاگ رو که همون شروع دوباره هست هم از امروز در نظر میگیریم (یعنی ما ۵ روز عقبیم!!!)
اگه بالا سمت چپ رو نگاه کنید متوجه میشید که یه نویسنده به نام مرمر هم به وبلاگمون اضافه شده. دلیل اضافه شدن مرمر این نبوده که بقیه ی نویسنده ها فعال نبودن یا هر چیز دیگه و صرفا به این دلیل بوده که ایشون زحمات فراوانی برای این وبلاگ کشیدن و تصمیم گرفتیم که ایشون وارد دریای بی کران بشن!
در آخر یه شعر از فریدون مشیری که خودم خیلی دوسش دارم به نام مرثیه های غروب که به یاد مهدی اخوان ثالث سروده شده:
|
| |
|
مرثیه های غروب:
افق ميگفت: - « آن افسانهگو -«آن افسانه گوي شهر سنگستان، به دنبال « كبوترهاي جادوي بشارتگو» سفر كردهست شفق ميگفت: «من ميديدمش، تنها، تكيده، ناتوان، دلتنگ، ملول از روزگاراني كه در اين شهر سر كردهست.»
سپيدار كهن پرسيد: - «به فريادش رسيد آيا،«حريق و سيل يا آوار»؟» صنوبر گفت: - «توفاني گرانتر زانچه او ميخواست، پيرامون او برخاست كه كوبيدش به صد ديوار و پيچيدش به هم طومار!» سپاه زاغها از دور پيدا شد سكوتي سهمگين بر گفتگوها حكمفرما شد.
پس از چندي، پر و بالي به هم زد مرغ حق، آرام و غمگين خواند: -«دريغ از آن سخن سالار كه جان فرسود، از بس گفت تنها درد دل با غار... !» توانم گفت او قرباني غمهاي مردم شد صداي مرغ حق در هاي و هوي شوم زاغاني كه، همچون ابر، رخسار افق را تيره ميكردند، كمكم محوشد، گم شد!
گل سرخ شفق پژمرد، گوهرهاي رنگين افق را تيرگيها برد صداي مرغ حق، بار دگر چون آخرين آهي كه از چاهي برون آيد (چه جاي چاه، از ژرفاي نوميدي) چنين برخاست: -«مگر اسفندياري، رستمي، از خاك برخيزد كه اين دلمرده شهر مردمانش سنگ را زان خواب جاوديي برانگيزد.»
پس از آن، شب فرو افتاد و با شب پرده سنگين تاريكي، فراموشي پس از آن، روزها، شبها گذر كردند
سراسر بهت و خاموشي پس از آن، سالهاي خون دل نوشي
هنوز اما، شباهنگام شباهنگان گواهانند كه آوايي حزين از جاي جاي شهر سنگستان بسان جويباري جاودان جاريست...
مگر همواره بهرامان ورجاوند، مينالند، سر درغار «كجايي اي حريق، اي سيل، اي آوار!» |