به نام خدا

سرنوشت خویش را باور کن

که باری همان توان نهفته ی توست

و نرم می شکفد

و زندگی را از آن دست می آراید

که تو می خواسته ای.

عقاب فاتح قله های زندگی باش

و مسافر دشت های بیکران آن

و هم بدین سان است که واژه های "کار" و "زندگی"

معنای اصیل خویش را باز می یابد

و گل بوته های تلاش تو به گل می نشیند.

وبه دره های عمیق احساس خود سفر کن

که در آن جا کسی جز خویشتن "خود"

باز نمی یابی

و لحظه ها را غنیمت شمار

و آنان را بنیاد دنیایی کن

هر یک به فراخور خویش.

 با ایمان به توان خویش از آن میانه راهی بگشا

به دنیای زیبای فردا ها.